Hopes & Dreams, Personal

‘If Tomorrow Never Comes’ *

Via de pushberichten van de vele apps op je smartphone ben je binnen no time op de hoogte van al het belangrijke (en in mijn ogen soms onbelangrijke) nieuws. Heeft bijvoorbeeld de aarde ons weer op niet mis te verstane wijze laten weten dat we niet met haar moeten sollen, is Holleeder weer eens opgepakt of heeft de voetballer die lang gekoesterde transfer te pakken, je weet het binnen een split second na het daadwerkelijke gebeuren zelf.

Het laatste pushbericht dat ik ontving heeft mij dit stukje ‘laten’ schrijven. Niet het pushbericht zelf, maar het onderwerp ervan; Zanger Thé Lau (62) overleden. Een triest bericht dat de gedachte stroom in mijn hoofd die mij al een paar dagen bezighoudt, versterkt. E. de zus van mijn tante is een paar dagen geleden overleden. Net als het overlijden van Thé Lau is de dood van E. veel te vroeg gekomen, is het vreselijk oneerlijk en te danken aan de ziekte kanker. Een ziekte die het leven van vele mensen die er bij betrokken zijn zo ontzettend wrang, oneerlijk en moeilijk maakt. Hoeveel geliefden hebben we al niet verloren door deze ziekte. Te veel.

if tomorrow never comesMaar hoe raar het misschien ook zal klinken, ik denk dat naast alle ellende die de kanker of de dood überhaupt, ons brengt, de ziekte ons ook iets leert of in ieder geval ons iets probeert te leren. Leren dat we niet altijd alles maar voor lief moeten nemen. Dat de tijd die we hebben maar kort is. We onszelf in die tijd niet te kort mogen doen. We hebben de vrijheid om te mogen zijn wie we zijn. We mogen zelf bepalen hoe we ons leven willen leiden en met wie we ons leven willen delen. Wie laten we toe in ons hart en mag daar voor altijd komen wonen.

En als iemand dan in je hart is komen wonen is het in mijn ogen niet meer dan logisch om te proberen elkaar het beste van jezelf te geven, elkaar te accepteren en te respecteren. Lief te zijn voor elkaar en zeker ook lief te zijn voor jezelf. Maar ook zeker om eerlijk te zijn. Te zeggen wat we de ander willen laten weten, te zeggen hoe ze ons hebben laten voelen en hoe we van elkaar hebben genoten in de tijd dat we bij elkaar hebben mogen zijn. Te laten weten wat hij of zij voor je betekend heeft.

Oké, ik weet dit klinkt allemaal heel erg cliché, voor sommige vanzelfsprekend, alleen is het voor mij niet altijd hoe ik mijn leven leidt. Maar bij elk wegvallen wordt ik weer meer en meer met mijn neus op de feiten gedrukt. Het leven is te kort en te mooi om dingen onuitgesproken te laten. Want voor je het weet kan het niet meer.

* ‘If tomorrow never comes’ -Garth Brooks (geschreven door G. Brooks & K. Blazy)

Geef een reactie